زندگی رسم خوشایندی است...

 زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ..

 پرشی دارد به اندازه ی عشق..

 زندگی چیزی نیست که لب طاقچه ی عادت از یاد من و تو برود..

                             هر کجا هستم باشم...

                            آسمان مال من است...

                           پنجره، فکر، هوا، عشق، زمین مال من است...

                           چه اهمیت دارد...

                           گاه اگر میرویند...

                           قارچ های قربت...

به سراغ من اگر مي‌آئيد...

پشت هيچستانم..

پشت هيچستان جايي است...

پشت هيچستان رگ‌هاي هوا؛ پر قاصدهايي است

که خبر مي‌آرند؛ از گل وا شده دورترين بوته خاک...

روي شن‌ها هم ؛ نقش‌هاي سم اسبان سواران ظريفي است که صبح

به سر تپه ی معراج شقايق رفتند...

پشت هيچستان؛ چتر خواهش باز است:

تا نسيم عطشي در بن برگي بدود؛

زنگ باران به صدا مي‌آيد...

آدم اينجا تنهاست..

و در اين تنهايي ؛ سايه ناروني تا ابديت جاري است...



به سراغ من اگر مي‌آئيد؛

نرم و آهسته بيائيد؛ مبادا که ترک بردارد

چيني نازک تنهايي من ..

سلام دوستای نازنینم...

خدا کنه که همتون خوب باشین...

راستش اشعار سهراب یه جورایی تسکین دلتنگیامه..

خدا کنه شما هم خوشتون اومده باشه...

دوستای نازم ۲۸ آذر تولد یه عزیزیه که من تو بلاگم میخوام جشن بگیرم..

و منتظر حضر گرم و سبز همتون هستم...

از بعد اون تاریخ من دیگه آپ نمیکنم تا آخر امتاحانام...دلم برای همتون تنگ میشه..

البته قبلش یه خداحافظیه درست و حسابی با همتون میکنم..دلم براتون تنگ میشه..

با تمام وجودم برای همتون آرزوی موفقیت میکنم...

دوستون دارم...